De Hartenkrant (Paper of Hearths)
De tekst die ik over het ontstaan van De Hartenkrant, achteraf nog heb willen schrijven:
MIJN GROTE VERGISSING WAS: Ik liet me regisseren door een bekend Nederlands poppentheater regisseur met geldzorgen 💰 in zijn fictie theaterstuk "ADHD” Begrijp dat ADHD een fictie-ziektebeeld is dat door de bedenker zelf (Leon Eisenberg) is geopenbaard. Zie nadere informatie hierover op: https://haagsekunst.jouwweb.nl/geld Na mijn scheiding in 2003 kreeg ik voor het eerst in mijn leven te maken met advocaten. Helaas was dit beslist geen goede ervaring. Het waren advocaten van de duivel 😈 Zij lieten zich volledig manipuleren door geld van mijn voormalige schoonouders en speelden een belangrijke rol om mij van mijn kinderen te onteigenen.
Een zeer dubieuze situatie die de familie zeer krampachtig geheim had willen houden.
Dit spel speelde zich eigenlijk al af, vele jaren voordat ik de hele familie had kunnen leren kennen.
Pas een jaar later in 2004 vernam ik van een voormalige leerling van mijn schoonvader van wat er aan de hand was geweest. Maar eigenlijk ook de broer en de zuster van deze "poppentheater regisseur" ontmantelde al het zeer dubieuze theaterspel van hun eigen broer.
Duidelijk werd mij de zeer negatieve houding van z’n voormalige schoonouders (die ik opa en oma noemde) tegenover deze bewuste schoonvader!
Mijn hart leidde mij tot een onderzoek van het hart. En hierbij zocht ik contact met een in Nederland wonende, zeer bekend professioneel poppentheater regisseur in het volwassen theater. Tevens sloot ik een hechte vriendschap met de destijds meest bekende voormalige poppenspelers van Nederland. Deze acteur/poppentheatermaker heette Jozef van den Berg, een bijzondere man die zijn vertrouwen helaas verloren in het poppentheater voor kinderen en onwetenden. Ik heb heel erg veel met hem gesproken.
DE HARTENKRANT
De hartenkrant ontstond eigenlijk doordat ik niets meer van de liefde begreep. En niets meer van de vrouw waar ik 15 jaar mee samen was geweest. Een vrouw die notabene eens haar zeer kwalijke ouders had ontvlucht! (Kort voordat ik haar had leren kennen) Ik probeerde in 2003 alles van wat ik kon om haar bij haar kwalijke ouders weer weg te krijgen. Zo belde ik 2 van onze beste vriendinnen op om hun te vragen of ze bij hun konden verblijven. Dit was een vriendin uit Oudewater en nog een veel oudere vriendin uit Diemen. En naar Diemen ben ik die volgende dag gelijk nog naar toe gegaan. Wie kon mij helpen? De zus of broer van die zeer kwalijke schoonvader?
Wanneer iemand zomaar uit je leven stapt, dan moet er dus gewoon veel meer achter zitten!
En voordat ik haar had leren kennen was ze dus al eens van haar rare ouders gevlucht! "Ouders" uit de stad die zij dus blijkbaar echt niet voor niets was ontvlucht! Waarom was ik dan ook met haar, juist in die stad gaan wonen? Juist de stad die zij eens heel erg duidelijk had ontvlucht! Ook bleek dit immers heel erg duidelijk aan het eind van 2002, toen zij haarzelf hier opnieuw over uit had willen spreken! Maar waarom zag ik dat allemaal niet? En waarom hield ik toch eigenlijk zo van dat gekke poppenspel? En ja, dat bracht me toen weer tot “ZOTTEKOP & DWARSKOP” en blijkbaar heel veel anderen die er in mijn leven waren gekomen en deel uit waren gaan maken van mijn leven.
En zelfs de burgermeester van Zoetermeer, had ik willen vragen naar zijn omschrijving van het HART van zijn stad. Het woord dat zoveel in de stad Zoetermeer voorkwam. Wat was er toch aan de hand met het werkelijk HART VAN WERKELIJKE LIEFDE in de wereld waar ik zat?
WERKELIJKE LIEFDE
Wat is WERKELIJKE LIEFDE? Ik was in 2003 eigenlijk blindgeslagen voor de betekenis van “WERKELIJKE LIEFDE” Pas in het jaar 2006 opende ik mijn ogen weer in de Filippijnen waar ik een klein boekje verkreeg met als titel:
“HET MYSTERIE VAN HET MENSELIJK LEVEN”
Dit kleine boekje, geschreven door een Chinees, opende mijn ogen.
En dit dus allemaal dankzij mijn hele lieve nieuwe vriendin Hannah die op wonderbaarlijke wijze op mijn levenspad was gekomen.
En ja, dit ging dus veel verder dan alleen maar een nieuwe vriendin in je armen kunnen sluiten. Het ging verder dan dat ik mezelf ooit voor mogelijk had kunnen houden. Het reikt tot de top van het menselijk doel in ons menselijk leven. Dus het werkelijke doel waarvoor ik op aarde ben gekomen. Eigenlijk was het misschien wel zo dat ik sinds mijn scheiding in 2003 blind was geslagen.
En dan dus niet voor maar 3 dagen
(zoals beschreven bij Saulus Hand.9: 9) maar voor de periode van 3 jaar. “WERKELIJKE LIEFDE” ontdekte ik dus in de Filippijnen!
En dit was veel meer dan alleen maar een vriendin die je in je armen kunt nemen.
Het ging dus veel verder.
The text I wanted to write about the creation of De Hartenkrant, afterward:
MY BIG MISTAKE WAS: I let myself be directed by a well-known Dutch puppet theater director with financial worries 💰 in his fictional play "ADHD." Understand that ADHD is a fictional illness that was revealed by the creator himself (Leon Eisenberg). See more information about this at: https://haagsekunst.jouwweb.nl/geld After my divorce in 2003, I had to deal with lawyers for the first time in my life. Unfortunately, it was definitely not a good experience.
They were devil's advocates 😈 They allowed themselves to be completely manipulated by money from my former in-laws and played a major role in dispossessing me of my children.
A very dubious situation that the family had desperately wanted to keep secret.
This game actually played out many years before I had the chance to meet the whole family. It wasn't until a year later,
in 2004, that I learned from a former student of my father-in-law what had happened. But in fact, the brother and sister of this "puppet theater director" also dismantled their own brother's highly questionable theatrics.
The extremely negative attitude of his former parents-in-law (whom I called grandpa and grandma) toward this father-in-law became clear to me!
My heart led me to a heart-searching exercise. And so, I contacted a well-known professional puppet theater director in the adult theater sector living in the Netherlands. I also formed a close friendship with the most famous former puppeteers in the Netherlands at the time. This actor/puppet theater maker was named Jozef van den Berg, a remarkable man who unfortunately lost his faith in puppet theater for children and the uninitiated. I spoke with him at great length.
THE HEART NEWSPAPER
The Heart Newspaper actually came about because I no longer understood anything about love. And nothing about the woman I had been with for 15 years.
A woman who, mind you, had once fled her very bad parents! (Shortly before I met her.)
In 2003, I tried everything I could to get her away from her bad parents.
So, I called two of our best friends to ask if they could stay with them. This was a friend from Oudewater and another much older friend from Diemen. And I went to Diemen the very next day. Who could help me? The sister or brother of that very bad father-in-law?
When someone just walks out of your life, there must be a lot more to it!
And before I met her, she had already fled her strange parents! "Parents" from the city she apparently hadn't fled for nothing! So why had I moved with her to that city? The very city she had once very clearly fled!
This also became very clear at the end of 2002, when she wanted to speak out about it again! But why didn't I see all that?
And why did I actually love that crazy puppet show so much? And yes, that brought me back to "ZOTTEKOP & DWARSKOP" and apparently many others who had come into my life and become part of it.
And I even wanted to ask the mayor of Zoetermeer for his description of the HEART of his city. The word that was so common in Zoetermeer. What was going on with the true HEART OF TRUE LOVE in the world I was in?
REAL LOVE
What is REAL LOVE? In 2003, I was essentially blinded to the meaning of "REAL LOVE."
It wasn't until 2006 that I opened my eyes again in the Philippines,
where I found a small book entitled:
"THE MYSTERY OF HUMAN LIFE."
This little book, written by a Chinese person, opened my eyes.
And all thanks to my dear new friend Hannah, who had miraculously entered my life's path.
And yes, this went far beyond simply being able to embrace a new friend. It went beyond anything I could ever have imagined. '
It reached the pinnacle of human purpose in our lives.
So, the true purpose for which I came to earth.
In fact, perhaps I had been blinded since my divorce in 2003.
And not just for three days
(as described in Acts 9:9),
but for a period of three years.
So, I discovered "REAL LOVE" in the Philippines!
And this was much more than just a friend you could hold in your arms.
It went much further.
DE HARTENKRANT
Nr. 1 jaargang 1 oktober 2003
Prijs: €1,-
De allereerste Hartenkrant
Voor u ligt de allereerste Hartenkrant. De krant voor iedereen die kunst een warm hart toedraagt. De hartenkrant is een onderdeel van het Hartenproject van beeldend kunstenaar Hans de Groot.
Hans: Het ligt in mijn bedoeling om het hart in zijn meest diverse vorm te benaderen. Het hart als symbool, het hart als het meest belangrijke menselijke orgaan, het hart als een centraal en belangrijk punt. Het hart leidt je vervolgens naar wegen die je in je leven bewandelt.
Andere mensen die je in je leven tegenkomt en die je dierbaar zijn kan je meedragen in je hart. Wanneer iemand sterft blijkt vaak hoeverre iemand in je hart zijn plaats heeft. Herinneringen passeren de revue en je kunt de pijn en het verdriet voelen via je eigen hart. Mensen communieren dan vaak graag met elkaar, maar dat is natuurlijk geen must. Iemand zijn lichaam verlaat je en vergaat volgens de menselijke tradities. Iemand zijn herinnering blijft en zal nog heel lang, of je leven lang bij je kunnen zijn in de vorm van een persoon die je geest zou kunnen noemen. Je draagt dan iemand mee in je hart, gaat verder en de liefde die iemand in je hart gaf is de boeding geweest om door te gaan. Want zonder deze werkelijke liefde kan men niet.
In deze krant gaat u onder andere het verhaal tegenkomen van beeldend kunstenaars die zich gedreven door hun hart met de vorm van het hart hebben bezig gehouden, het verhaal van muzikanten die zich door hun hart laten leiden tot de totstandkoming van muziek en het verhaal van theatermakers die zich met hu hart hebben laten leiden tot het maken van theater, verhalen en/of poezie.
Maar natuurlijk gaat het voornamelijk om mensen die zich met hart en ziel voortbewegen en die via hun passie iets van grote waarde toevoegen aan ons aardse bestaan, namelijk iets waardoor het leven de moeite waard heet te zijn.
Deze eerste Hartenkrant staat in het teken van een expositie in de Soete Aarde, in het gebouw "De Soete Aarde" nabij het stadshart van Zoetermeer. Dit alles nog net voor dat het gebouw met de aarde gelijk zal worden gemaakt.
THE HEART NEWSPAPER
No. 1, Volume 1, October 1, 2003
Price: €1
The very first Heart Newspaper
Before you lies the very first Heart Newspaper. The newspaper for everyone who cares about art. The Heart Newspaper is part of the Heart Project by visual artist
Hans de Groot.
Hans: "It is my intention to approach the heart in its most diverse form. The heart as a symbol, the heart as the most important human organ, the heart as a central and important point. The heart then guides you on the paths you take in your life.
You can carry other people you encounter in your life and who are dear to you in your heart. When someone dies, it often becomes clear to what extent they have a place in your heart.
Memories pass by, and you can feel the pain and sorrow through your own heart. People often like to communicate with each other at such times, but that is of course not a requirement. According to human tradition, someone's body leaves you and perishes. Someone's memory endures and will remain with you for a long time, or perhaps your entire life, in the form of a person you might call a ghost. You carry someone in your heart, move on, and the love someone gave you in your heart has been the motivation to carry on.
Because without this true love, one cannot exist.
In this newspaper, you will encounter, among other things, the stories of visual artists who, driven by their hearts, have explored the shape of the heart, the stories of musicians who let their hearts guide them in creating music, and the stories of theater makers who, driven by their hearts, have created theater, stories, and/or poetry.
But of course, it is primarily about people who move with heart and soul and who, through their passion, add something of great value to our earthly existence, namely something that makes life worth living.
This first Hartenkrant focuses on an exhibition at De Soete Aarde, in the "De Soete Aarde" building near the city center of Zoetermeer. All this just before the building was to be razed to the ground.
Het Hartenproject van Hans de Groot
Als een betekenis van het hart vind ik in het woordenboek: "Zetel van het gevoelsleven" Het hart wordt als het belangrijkste centrum gezien. Zonder hart, geen leven.
Het gebouw "De Soete Aarde" in Zoetermeer is veranderd in Terra en wordt bezield door mensen die hun gevoel d.m.v. een beeld naar buiten brengen.
Heel dcht bij dit gebouwtje zie je op een van de vele parkeergarages een hart in de lucht uitsteken, met het woord Stads hart er op.
Daar ieder hart bezield wordt door oude herinneringen uit het verleden (geschiedenis) ben ik terug gegaan naar een heel ver verleden van de Etrusken.
Dit als tegenhang van het nieuwe stadshart van Zoetermeer.
Ik probeer een ruimte te creeeren waarin dat zichtbaar wordt.
Ik probeer het hart in de meest diverse vomen te laten zien.
Binnen dit hartenproject heb ik andere beeldend kunstanaars benaderd die in letterlijke zin ook met het symbool van het hart bezig zijn geweest of bezig zijn gegaan. Per toeval betrof het kunstenaars van veel verschillende nationalitetiten waardoor het een zeer bijzonder hartenverzameling werd. Toevallig kende ik een kunstenaar, die tevens een groot muzikant is en die alleen maar harten schilderde. Ik heb hem ook uitgenodigd en hij bood mij aan om ter afsluiting op te komen treden met een zigeunerorkest.
Hans de Groot's Heart Project
I found the dictionary definition of the heart as "seat of emotional life." The heart is considered the most important center. Without a heart, there is no life.
The building "De Soete Aarde" in Zoetermeer has been transformed into Terra and is animated by people who express their feelings through imagery.
Very close to this building, you can see a heart rising into the sky from one of the many parking garages, with the word "Stads hart" (City Heart) written on it.
Since every heart is animated by ancient memories from the past (history), I have gone back to the distant past of the Etruscans.
This serves as a counterpart to Zoetermeer's new city center.
I am trying to create a space where this becomes visible.
I am trying to show the heart in the most diverse forms.
Within this heart project, I have approached other visual artists who have also, or have in the past, literally worked with the symbol of the heart.
Coincidentally, the artists involved represented many different nationalities, making it a truly unique collection of hearts.
I happened to know an artist, who is also a great musician, who painted nothing but hearts.
I invited him, and he offered to close the event by performing with a gypsy orchestra.
13 september t/m 5 oktober 2003
Het Hartenproject
Deelnemers van dit project zijn de kunstenaars:
Nello Mirando
Debby Luiten
Agnes Bompy
Morits Ebinger
Regula Maria Muller
Martha Fyricos
Mariusz C. Kozak
Hans de Groot
Locatie: Terra "de Soete Aade"
Van Leeuwenhoeklaan 7-17a
Zoetermeer
De opening was op 13 september om 17:00 en verd verricht door Be Emmens, Wethouder van Kunst en Cultuur te Zoetermeer
Afsluiting van het project is zondag 5 oktober van 15:00 - 17:00 uur met het zigeunerorkest: "Servus" o.l.v. Nello Mirando
September 13 to October 5, 2003
The Heart Project
Participants in this project are the artists:
Nello Mirando
Debby Luiten
Agnes Bompy
Morits Ebinger
Regula Maria Muller
Martha Fyricos
Mariusz C. Kozak
Hans de Groot
Location: Terra "de Soete Aade"
Van Leeuwenhoeklaan 7-17a
Zoetermeer
The opening ceremony was on September 13 at 5:00 PM and was performed by Be Emmens, Alderman for Arts and Culture in Zoetermeer.
The project will close on Sunday, October 5 from 3:00 PM to 5:00 PM with the gypsy orchestra "Servus" conducted by Nello Mirando.
Stadshart: Hart van de Stad
De bouw van het Stadshart begon meer dan twintig jaar geleden. En het hart van de stad is het Stadshart geworden. Centraal gelegen in Zoetermeer en gemakkelijk bereikbaar met de fiets, auto en het openbaar vervoer.
De doelstelling voor het stadscentrum werd in 1975 geformuleerd. Een citaat daaruit: "Het creëren van een stadscentrum voor een stad met circa 100.000 inwoners, dat een ontmoetingsplaats is voor de stadsbewoners en een hoogtepunt van het stadsleven.
" De ontwerpers van het Stadshart zijn er bewonderenswaardig in geslaagd deze missie te vervullen. Wie het stadscentrum bezoekt, vooral op zaterdag, ziet een constante stroom mensen uit de ondergrondse en aangrenzende parkeergarages komen.
Het stadscentrum beschikt over ruime parkeergelegenheid en parkeren in een van de parkeergarages is de eerste drie uur gratis.
Veel mensen uit verschillende wijken in Zoetermeer en van buiten de stad komen aan bij het treinstation onder het stadscentrum.
En ook de verschillende fietsenstallingen zijn goed gevuld.
Wat doen al die mensen in het stadscentrum? Allerlei dingen. Kijken, rondkijken, eten, drinken, gewoon even naar buiten. Kopen omdat ze het nodig hebben of omdat ze ervan genieten. Zittend op een van de terrassen, een heerlijke cappuccino of een koud biertje in de hand, mensen kijkend... En geen auto's, bussen, treinen of rokende vrachtwagens die het uitzicht verstoren, want die rijden onopgemerkt recht onder het stadscentrum door.
Het stadscentrum heeft ook veel te bieden: bijna 40.000 m² aan winkelruimte. Verdeeld over meer dan 150 winkels, variërend van restaurants en cafés tot doe-het-zelfzaken, van kleding- en schoenwinkels tot supermarkten, en van computerwinkels tot juweliers.
Uitdaging
Het bouwen van een compleet nieuw stadscentrum was een van de grootste uitdagingen waar het jonge Zoetermeer voor stond. Er moest nog een compleet hart van de stad gebouwd worden, terwijl er de een na de ander wijken omheen verrezen. De stad moest eerst flink groeien voordat het stadscentrum gebouwd kon worden. Het kwam goed uit dat de planologen hier rekening mee hielden en een grote groene zone in het centrum van de stad reserveerden voor de bouw van het huidige stadscentrum. Zoetermeer moest het wiel opnieuw uitvinden. Nooit eerder in Nederland was een stadscentrum op deze manier van de grond af opgebouwd. Het was echter duidelijk dat een stadscentrum niet hetzelfde is als een winkelcentrum. Een winkelcentrum is gericht op winkelen en trekt mensen aan met slechts één doel: boodschappen doen. Als de lichten uitgaan en de winkels sluiten, is het stadscentrum dood. Zoetermeer wilde een stadscentrum met een diverse structuur. Want dat zorgt voor de juiste dynamiek en een divers publiek. Dus: winkels, warenhuizen, kantoren, woningen, restaurants, bioscopen, een brandweer, stadhuis, een bibliotheek, een theater, goede parkeergelegenheid en openbaar vervoer.
Afwisselende sfeer
Het Stadshart kenmerkt zich door een structuur van alle smalle winkelstraatjes en pleintjes met een afwisselende sfeer. De promenade vormt de hoofwinkelstraat die langzaam omhoog slingert. Zoetermeer wilde geen volledig overdekt centrum. Mensen hebben nu eenmaal de behoefte aan zon en buitenlucht. De oplossing om bij slechtweer toch droog te lopen, werd gevonden in de arcades die het centrum een eigen karakter geven. Vanaf het begin hebben de inwoners van Zoetermeer het Stadshart “omarmd” Zoetermeerders, namen letterlijk bezit van “hun” Stadshart. En zo is het gebleven: de binnenstad wordt als iets vanzelfsprekends beschouwd, alsof het nooit anders is geweest. Maar de tijd staat niet stil en het Stadshart ontwikkelt mee. Recent nog heeft het Stadshart een flinke opknapbeurt gehad: nieuwe bestrating, bankjes, verlichting en afvalbakken met als overkoepelend thema “huislijkheid” De winkelstraten zijn de gangen en de pleinen de kamers. En wie in westelijke richting naar het station Centrum-West loopt, ziet de hijskranten opdoemen. Hier komt een flinke uitbreiding van het stadscentrum met onder meer winkels, kantoren, appartementen en een parkeergarage
Zo blijft het Stadshart het hart van de stad dat het nu inmiddels alweer meer dan twintig jaar is.
Dr. L. van Leeuwen
Burgemeester van Zoetermeer
Stadshart: Heart of the City
Construction of the Stadshart began over twenty years ago. And the heart of the city has become the Stadshart. Centrally located in Zoetermeer and easily accessible by bike, car, and public transport.
The objective for the city center was formulated in 1975.
A quote from it: "The creation of a city center for a city of approximately 100,000 inhabitants, which is a meeting place for the city's residents and a highlight of urban life.
"The designers of the Stadshart have succeeded admirably in fulfilling this mission.
Anyone visiting the city center, especially on a Saturday, will see a steady stream of people emerging from the underground and adjacent parking garages.
The city center has ample parking, and parking in one of the parking garages is free for the first three hours.
Many people from various neighborhoods in Zoetermeer and from outside the city arrive at the train station located beneath the city center.
And the various bicycle parking areas are also well-stocked.
What are all those people doing in the city center?
All sorts of things.
Looking, browsing, eating, drinking, just getting out. Buying because they need to or because they enjoy it. Sitting on one of the terraces, a delicious cappuccino or a cold beer in hand, people-watching...
And no cars, buses, trains, or smoking trucks to disturb the view, because they drive right under the city center, unnoticed.
The city center also has a lot to offer: almost 40,000 m² of retail space.
Spread across more than 150 shops, ranging from restaurants and cafes to DIY stores, from clothing and shoe stores to supermarkets, and from computer stores to jewelers.
Challenge
Building a completely new city center has been one of the biggest challenges the young Zoetermeer has faced.
A complete heart of the city still needed to be built, while neighborhoods sprang up around it one after another.
The city first had to grow to a substantial size before the city center could be built. It was convenient that the plank makers took this into account and reserved a large green space in the center of the city for the construction of the current city center. Zoetermeer had to reinvent the wheel itself. Never before in the Netherlands had a city center been built from scratch the way it had to be.
It was clear, however, that a city center is not the same as a shopping center. A shopping center focuses on shopping and attracts people with only one goal: grocery shopping. When the lights go out and the shops close, the city center is dead. Zoetermeer wanted a city center with a diverse structure. Because that creates the right dynamism and a diverse clientele. So: shops, department stores, offices, housing, restaurants, cinemas, a fire department, city hall, a library, a theater, good parking and public transportation.
A Diverse Atmosphere
The Stadshart is characterized by a structure of narrow shopping streets and squares with a diverse atmosphere. The promenade forms the main shopping street, winding gently upwards. Zoetermeer didn't want a fully covered city center. People simply need sun and fresh air. The solution for staying dry in bad weather was found in the arcades that give the city center its own unique character. From the very beginning, the residents of Zoetermeer have "embraced" the Stadshart, literally taking possession of "their" Stadshart. And so it has remained: the city center is taken for granted, as if it has never been different. But time doesn't stand still, and the Stadshart evolves along with it. Recently, the Stadshart underwent a major renovation: new paving, benches, lighting, and trash bins, with the overarching theme of "homeliness." The shopping streets are the corridors and the squares the living rooms. And if you walk west toward Centrum-West station, you'll see the hoisting boards looming. This will be a major expansion of the city center, including shops, offices, apartments, and a parking garage.
This way, the Stadshart will remain the heart of the city, as it has been for over twenty years.
Dr. L. van Leeuwen
Mayor of Zoetermeer
Een beetje verliefd
Bazip heeft een nieuw meisje. Dat wil zeggen: Misschien.
Hij weet het zelf nog niet precies. Maar als hij een nieuw meisje heeft, dan is het niet zomaar een meisje, zoals noem maar op, nee, dan is het een echte sjik, met langlang blond haar dat tot ver over haar schouders valt. glinsterend -groene oogleden, een soort beige spijkerbroek aan en wel zes of acht kettingen over haar slobbertruitje. Bazip begrijpt zelf nog niet goed hoe het hem is gelukt - als het tenminste is gelukt; ze kan hoogstens zeventien zijn of achtien, in elk geval veel en veel jonger dan hij.
Het moet door zijn leren jasje zijn gekomen. En door zijn haar, dat achterin zijn nek al helemaal krult. Hij heeft haar ontmoet bij de patatkraam op het Amalia-plein, waar hij wel eens vaker even een kroket of een nassibal gaat halen. ( Een heel enkele keer ook een bami-hapje.) Ze leunde tegen het houten zijschot en Bazip ging maar half met zijn rug naar haar toe staan omdat hij wist dat hij anders telkens naar haar zou loeren. Er was verder niemand en zij was al aan de beurt, maar toen ze moest afrekenen: een frikandal en een patat met, kwam zij twee dubbeltjes te kort. Dat is altijd erg pijnlijk: als je iets hebt besteld en je kunt het dan niet helemaal betalen. Terwijl het meisje - ze heet Una, weet Bazip nu - al haar zakken nazocht, stak hij vlug zijn hand met twee dubbeltje erin naar voren en ze: "Laat mij u even helpen." Dat vond ze natuurlijk reuze vriendelijk en ze liep niet meteen weg, maar bleef tegen het schot leunen terwijl ze haar frikandel op at en ze begon net aan haar patat toen Bazip zijn 6 bitterballen kreeg en hij weet zelf nog niet hoe het nu helemaal precies gegaan is, m,aar plotseling liepen ze samen over het Amaliaplein. Hij met een bitterbal in zijn mond en zij met een patatje tussen haar lippen en toen hij zijn mond had leeg gegeten, vroeg hij of zij hier wel meer kwam en ze zei: "Ja, soms." , en hij zei: "Ja, ook soms". Er waren niet veel kramen waar ze zo'n goede korket verkochten en toen boodt hij haar een bitterbal aan en hij at een paar van haar patatjes, net alsof ze elkaar al maanden kenden.
Hij vroeg of ze wel eens naar het honkballen ging kijken en ze zei nee, ze had wel een tijdje gevolleybald, maar daar was ze weer mee opgehouden en toen begon een stel jongens dat achterop de begagedragers van hun fiets zat naar haar te fluiten, maar ze stak alleen haar wiptneusje nog iets fierder omhoog en Bazip vroeg vlug of ze van de film hield of dikwijls ging dansen en ze veegde haar myonaisevinger zomaar aan haar spijkerbroek af en zei: "Ja, vrijdagavonds meestal, in de Grabbelton", en eensklaps hoorde hij zichzelf zeggen dat het overmorgen vrijdag was en of ze dan misschien met hem mee wilde gaan naar de Grabbelton en ze knkte nog ja ook. Una heette ze en hij? Bazip? Nou, tot vrijdag avond dan, Bazip, negen uur, hier op het hoekjem nu moest ze het eten op gaan zetten voor haar vader en haar zusje. Ze schoot een brandpoort in, maar Bazip kon toch zien dat ze een paar prachtige lange benen had en zo'n heel smal middeltje. Hij weet alleen helemaal niet waar de Grabbelton is, hij heeft er zelfs nog nooit van gehoord. Nu ja, waarom zouden ze hem daar niet binnelaten? Vooral als hij met Una komt. Een mooie naam. Bazip en Una. Hij voelt ineens een klein warm plekje vlak onder zijn navel. Maar hij moet er wel achter zien te komen waar die Grabbelton is. Dat zal nog niet zo eenvoudig zijn, maar het moet. Want je kunt toch niet met een meisje dat Una heet gaan dansen als je niet weet waar de Grabbleton is?
uit: De avonturen van Bazip Zeehok van C. Buddingh
A little bit in love
Bazip has a new girl.
That is: Maybe.
He's not sure yet.
But if he has a new girl,
it's not just any girl, like anyone else, no, it's a real hottie, with long blond hair that falls far past her shoulders, sparkling green eyelids, a pair of beige jeans,
and six or eight necklaces over her baggy top.
Bazip himself doesn't quite understand how he managed it—if he did; she can only be seventeen or eighteen at most, in any case, much, much younger than him.
It must have been his leather jacket. And his hair, which is already curling at the nape of his neck.
He met her at the chip stand on Amalia Square, where he sometimes goes to get a croquette or a nasibal.
(Very occasionally also a bami snack.) She leaned against the wooden side panel and Bazip only half turned his back to her because he knew he would otherwise keep peeking at her. There was no one else there and it was already her turn, but when she had to pay: a frikandal and fries with, she was two dimes short. That's always very painful: when you've ordered something and then you can't pay for it in full. While the girl - her name is Una, Bazip now knows - was searching all her pockets, he quickly put out his hand with two dimes in it and said: "Let me help you." Of course, she thought that was very kind and she didn't walk away immediately, but continued to lean against the panel while she ate her frikandel and she had just started on her fries when Bazip got his 6 bitterballen and he himself doesn't yet know exactly how it happened, but suddenly they were walking across Amaliaplein together. He with a bitterbal in his mouth and she with a portion of fries between her lips and when he had finished his mouth, he asked if she came here often and she said: "Yes, sometimes." , and he said: "Yes, sometimes too".
There weren't many stalls that sold such good croquettes and then he offered her a bitterbal and he ate some of her fries, just as if they had known each other for months.
He asked if she ever went to watch baseball and she said no, she had played volleyball for a while, but she had given up and then a couple of boys sitting on the back of the passengers' bikes started whistling at her, but she just stuck her little nose up a little more proudly and Bazip quickly asked if she liked movies or if she often went dancing and she wiped her myonnaise finger on her jeans and said: "Yeah, usually Friday nights, at the Grab Bag," and suddenly he heard himself say that the day after tomorrow was Friday and would she maybe like to go to the Grab Bag with him and she nodded yes too. Her name was Una and his? Bazip? Well, see you Friday night then, Bazip, nine o'clock, here on the corner; now she had to go and make dinner for her father and her little sister. She shot through a fire door, but Bazip could see that she had a pair of beautiful long legs and a very small waist. He just has no idea where the Grab Bag is; he's never even heard of it. Well, why wouldn't they let him in? Especially if he comes with Una. What a lovely name. Bazip and Una. He suddenly feels a small, warm spot just below his belly button. But he has to figure out where the Grab Bag is. That won't be easy, but he has to. After all, you can't go dancing with a girl named Una if you don't know where the Grab Bag is, can you?
from: The Adventures of Bazip Zeehok by C. Buddingh
Het stadshart van Zoetermeer
Op een zwoele zomeravond besluit ik om in het stadshart van Zoetermeer op een terrasje een lekker verkoelend pilsje te gaan drinken. Op dit zelfde idee waren al heel wat anderen gekomen en het viel niet mee om nog een stoeltje aan het terras voor het gemeentehuis, bij de bruizenden fontein te vinden. Ik vind een tafeltje waar slechts een man zit. Ik vraag de man die aan het tafeltje zit of er nog een stoel vrij is en na zijn toestemming neem ik plaats en bestel ik mijn pilsje. Heerlijk. Ik rol een shagje en vraag voor de zekerheid of de man er geen bezwaar tegn heeft dat ik tegenover hem zit te roken. Dat blijkt geen probleem. Als echte Nederlander begin ik een praatje over het weer wat vandaag uitzonderlijk warm was. De man antwoordt dat het voor Nederlanders ook nooit goed is en dat ze altijd klagen. We beginnen over andere landen te praten. Landen waar iets vaker de zon schijnt. Zo ontstaat er een gesprek over Spanje, Italie en Frankrijk en uiteindelijk over Zoetermeer. De man blijkt hier al lang te wonen en zegt dat hij er erg blij is met het stadshart met de terrasjes. Een stad krijgt volgens hem een ander gezicht met zo'n stadshart. Mensen hebben behoefte aan een plaats waar je met veel mensen bij elkaar kunt komen en kunt praten. of gewoon gezellig kunt zitten. Na jaren gewerkt te hebben in Den Haag bij de PTT werkt hij nu als financieel manager bij een kleiner bedrijf in Zoetermeer.
Hij voelt zich nu meer betrokken bij zijn werk en ook met de stad. Ik vertel hem dat ik aan een hartenproject werk hier en beeldend kunstenaar ben. Het is rond middernacht als ik huiswaarts keer.
Al met al een gezellige avond in hartje Zoetermeer.
Hans de Groot
Zoetermeer City Center
On a sultry summer evening, I decided to enjoy a refreshing beer at a terrace in Zoetermeer's city center.
Many others had already had the same idea, and it wasn't easy to find a seat on the terrace in front of the town hall, by the bubbling fountain.
I found a table with only one man.
I asked the man at the table if there was a free chair, and after he agreed,
I took a seat and ordered my beer. Delicious. I rolled a cigarette and, just to be sure, asked if the man didn't mind me smoking across from him.
It turned out to be no problem.
Like a true Dutchman, I started a conversation about the weather, which was exceptionally warm today. The man replied that it was never good for the Dutch either and that they were always complaining.
We started talking about other countries, countries where the sun shines more often. This led to a conversation about Spain, Italy, and France, and finally, about Zoetermeer. The man turns out to have lived here for a long time and says he's very happy with the city center and its terraces.
He believes a city takes on a different face with such a city center.
People need a place where they can gather with others and talk, or just sit comfortably. After working for years at the PTT in The Hague, he now works as a financial manager at a smaller company in Zoetermeer.
He feels more connected to his work and also to the city. I tell him I'm working on a heart project here and that I'm a visual artist. It's around midnight when I head home.
All in all, a pleasant evening in the heart of Zoetermeer.
Hans de Groot
Henk Boerwinkel was een van de meest bijzondere poppenspelers die ik in mijn hart met me meedroeg, Ik kwam hem eens tegen toen ik een hele grote pop van hem tegenkwam in een jeugdherberg te Meppel waar ik als 1 van mijn allereerste baantjes "Jeugdherberg-assistent was geweest. Je ziet die pop vaag nog op de rechter-achtergrond staan. Toen ik die indrukwekkende grote pop in de jeugdherberg in Meppel aantrof, wilde ik weten wie die pop gemaakt had en dat bleken een zekere Henk en Ans Boerwinkel te zijn, een eerdere jeugdherberg-vader en jeugdherberg-moeder die je toen nog in Nederland had. Zij waren een eigen theatertje in Meppel begonnen en daar wilde ik toen graag naar toe gaan. Het allereerste zeer indrukwekkende poppentheater voor volwassenen met de naam "Triangel" trof ik daar toen in Meppel aan. Blij verrast nam ik toen veel vrienden uit Leeuwarden ermee naar toe om hen een zeer indrukwekkende ervaring te laten doen.
Henk Boerwinkel was one of the most special puppeteers I've ever held dear. I once encountered him when I saw a huge puppet of his in a youth hostel in Meppel, where one of my very first jobs was as a "Youth Hostel Assistant." You can still vaguely see the puppet in the background on the right. When I found that impressive, large puppet in the youth hostel in Meppel, I wanted to know who had made it, and it turned out to be a certain Henk and Ans Boerwinkel, a former youth hostel father and mother, who were still common in the Netherlands at the time. They had started their own small theater in Meppel, and I really wanted to go there. I came across the very first very impressive puppet theater for adults there, called "Triangel." Pleasantly surprised, I took many friends from Leeuwarden along to share a very impressive experience with them.
In het licht van kleine spotjes wordt een Pulcinella-achtige figuur zichtbaar. Het is de Zottekop: altijd lachend met z'n kraaloogjes en met puntmuts en pantalon met slofjes. Deze pop hangt als marionet aan draadjes en komt langzaam tot leven op de klank van een speeldoos. Zijn kleien lappen-handje maakt beweginkjes op maat van het ijle muziekje...
Dan zien we van bovenaf in het Figurentheater de "levensechte" hand van de poppenspeler langs de draadjes naar beneden komen en opeens kijkt Zottekop omhoog naar de hand van zijn bespeler. Hij denkt even na, wordt nieuwsgierig, pakt dan al z'n draadjes beet en klimt vervolgens resoluut omhoog in de richting van z'n schepper... Daar aangekomen hangt hij even stil te bungelen, terwijl de vingers van de grote hand hem liefdevol betasten. Maar dan wordt hij plotsklaps tussen duim en wijsvinder s van de grote hand bij z'n kop gepakt en met een bruuske beweging teruggezet op het poppentoneeltje, terwijl een dwingende vinger hem wijst te blijven zitten en vooral te gehoorzamen!
De hand verdwijnt vervolgens omhoog in het theater, maar Zottekop schudt "nee" tegen het publiek en begint even later toch weer voorzichtig omhoog te klimmen. Opnieuw verschijnt de gebiedende hand en de marionet is nu tot vlakbij hem gekomen,
Dan wordt hij daar vastgepakt bij zijn elleboog en hangt spartelend in de ruimte... maar heel langzaam worden zijn bewegingen minder en minder en tenslotte hangt Zottekop levenloos aan zijn draadjes. Het speeldoosje stopt, de marionet is dood en wordt nu teder door de grote hand naar duistere hoogte meegenomen.
Het licht komt weer op en 'n tweede Pulcinella-achtige figuur staat op het poppentoneeltje, genaamd Dwarskop. Deze heeft een nurkse uitdrukking op het gezicht en z'n streepjes-kleding is vaal en somber.
Ook hij gaat als draadmarionet door het poppenleven en eigenlijk heeft hij daar schoon genoeg van... Opnieuw komt de speler van bovenaf langs de draadjes naar beneden. De Dwarskop kijkt kwaad omhoog... De poppenspeler trekt nu aan een draadje, maar de marionet trekt vinnig terug en op iedere beweging van de grote hand volgen nu tegengestelde trekbewegingen van de pop!
De strijd tussen beiden wordt steeds heviger en tenslotte trekt de Dwarskop zijn speelhoutje pardoes uit de handen van zijn bespeler!
Hij valt hierbij achterover met het speelkruis boven op hem en blijft roerloos liggen, terwijl de grote handen van de schepper eveneens machteloos en slap boven hem heen en weer bungelen...
Al het leven lijkt tot einde gekomen maar dan krabbelt de Dwarskop langzaam omhoog en kijkt versuft in het rond... Met moeizame bewegingen trekt hij het speelkruis onder zijn arm en staat wankelend op. Hij knikt zelfbewust in de richting van het publiek en strompelt weg met behulp van zijn speelhout: een eigenzinnige marionet, bevrijd van zijn draadjes, gaat nu zijn eigen weg.
Deze twee oudere poppennummers die ik in 1970 maakte, vertegenwoordigen voor mij nog steeds de essentie van het poppenspel. Allereerst wordt de pop gemaakt, meestal genaaid van oude lappen met ogen van kralen of knoopjes en haar van bont of uitgeplozen touw. In dit creatieve maak-proces wordt het karakter en de uitdrukking van de pop geboren en tevens moet hier voortdurend gedacht worden aan de bewegingen die hij later moet kunnen maken. Beweging en expressie zijn het allerbelangrijkste bij poppenspel, het gaat altijd om een beeldtaal in beweging en nooit om een illustratie van tekst of muziek!
De Zottekop en de Dwarskop vertellen ieder hun eigen beeldverhaal en roepen allerlei gevoelens en emoties op bij het theaterpubliek door hun eigenzinnige uitdrukking en vooral ook door hun bewegings-mogelijk-heden die specifiek voor dit soort filosofische idee werden bedacht en gemaakt.
Als marionet hangen zij aan draadjes en voor de speler blijft het altijd weer een klein wonder hoe zij ze aan die draadjes dan tot een eigen leven kan wekken.
Levenloze materie die tot leven komt: dat is de ware magie van het poppenspel...
Daarbij komt in deze twee nummers tevens de wisselwerking tot stand tussen mens en pop, wanneer de grote hand van de speler in beeld verschijnt. Tenslotte blijkt in het eerste nummer dat een marionet zonder zijn draadjes weer tot een hoopje levenloze oude lappen wordt, terwijl in het tweede nummer de marionet werkelijk een eigen leven lijkt te krijgen, los van zijn draadjes en los van zijn schepper.
Leven en dood, het tijdloze en altijd weer inspirerende thema in mijn Figurentheater Triangel. Ik speelde Zottekop en Dwarskop altijd met hart en ziel!!!
Henk Boerwinkel
Henk Boerwinkel werd in 1937 te Alkmaar geboren en studeerde illustratie en grafiek aan de kunstnijverheidsschool te Amsterdam.
Op 18-jarige leeftijd maakte hij zijn eerste marionetten, geïnspireerd vanuit diversen soorten materiaal.
Na experimenten met andere bewegings-technieken begon hij in 1963 met het Figurentheater Triangel, waarin sindsdien alle mogelijke vormen van poppenspel konden worden toegepast, met spelassistentie van zijn vrouw Ans. Eind 1971 begonnen zij als beroepspoppenspelers voor volwassenen te werken vanuit een statige Theaterboerderij in Meppel en in 1973 kregen zij de Culturele Prijs van Drenthe, waarna Figurentheater Triangel in een steeds groter gebied bekend werd.
Voor zijn poppenwerk kreeg Henk Boerwinkel vervolgens in 1986 de Wim Mellink Prijs en in 1991 twee Duitse Kleinkunstprijzen. Jim Henson van de "World of Puppetry" over zes wereldberoemde poppenspelers. Henk en Ans speelden jarenlang met groot succes op vele internationale Poppen -en Theaterfestivals, met als unieke hoogtepunten twee keer op het Festival van Avignon!
Er werd opgetreden in alle hoofdsteden en honderden andere plaatsen van Europa, alsmede in delen van Amerika, Rusland, Israël, Japan, Australië en Nieuw-Zeeland.
In de loop der tijd maakte Henk Boerwinkel nog drie andere voorstellingen, met name het grote drieluik - maskerspel “De zoon van Moeder Aarde", het solo figurenspel "Levensbomen" en het kleine kijkkastprogramma "Trio voor Pierrot".
Medio 1991 stopte Ans met assisteren na 2.222 voorstellingen en besloot Henk om zijn meest geliefde en allerbeste nummers bij elkaar te brengen in een tijdloos programma onder de verzameltitel "Metamorfosen”, nu met spelassistente van Charlotte Puyk-Joolen.
Opnieuw volgde een hele reeks met vooraf buitenlandse voorstellingen, totdat Henk in 1996 besloot om te steppen met het rondreizen met zijn Figurentheater Triangel na totaal 33 jaar en hiervoor geridderd werd in de Orde van de Nederlandse Leeuw!
Hierna speelde hij zijn hele programma nog vijf jaar lang iedere maand in het Magisch Theatertje in Maastricht en maakte nog enkele nieuwe nummers, zoals "De Mummie" en "De Alchemist".
Media 2002 stopte hij met poppenspel na totaal 2800 voorstellingen. Woont met Ans nog steeds in Meppel, maakt exposities met zijn poppen en werkt tegenwoordig als beeldend kunstenaar.
In the light of small spotlights, a Pulcinella-like figure appears. It is the Madman: always smiling with his crooked eyes and wearing a pointed hat and trousers with slippers. This puppet hangs like a marionette on strings and slowly comes to life to the sound of a music box. His small, rag-shaped hand makes tiny movements in time to the faint music...
Then, from above in the Puppet Theatre, we see the puppeteer's "lifelike" hand descending the strings, and suddenly the Madman looks up at his performer's hand. He thinks for a moment, becomes curious, then grabs all his strings and climbs resolutely upwards towards his creator...
Once there, he hangs still for a moment, while the fingers of the large hand lovingly touch him.
But then, suddenly, he's grabbed by the head between the thumb and index finger of the large hand and abruptly lowered back onto the puppet stage, while a commanding finger beckons him to stay put and, above all, obey!
The hand then disappears upward into the theater, but Zottekop shakes "no" to the audience and, a moment later, cautiously begins to climb back up.
The commanding hand reappears, and the puppet has now reached him.
Then he's grabbed by the elbow and hangs thrashing in space... but very slowly, his movements become less and less, and finally,
Zottekop hangs lifeless by his strings.
The music box stops, the puppet is dead, and is now gently carried away by the large hand to a dark height.
The light comes back on, and a second Pulcinella-like figure appears on the puppet stage, named Dwarskop.
This one has a sullen expression on his face, and his striped clothes are faded and somber.
He too goes through puppet life as a string puppet, and he's really had enough...
Once again, the performer descends from above along the strings. The Dwarskop looks up angrily... The puppeteer now pulls a string, but the puppet pulls back sharply, and every movement of the large hand is now followed by opposing pulls from the puppet!
The struggle between the two intensifies, and finally, the Dwarskop suddenly pulls his puppet out of his performer's hands!
He falls backward with the puppet on top of him and lies motionless, while the creator's large hands also dangle helplessly and limply above him...
All life seems to have come to an end, but then the Dwarskop slowly scrambles to his feet and looks around dazedly...
With labored movements, he pulls the puppet under his arm and stands up, wobbly.
He nods self-confidently toward the audience and stumbles away with the help of his toy: a headstrong puppet, freed from its strings, now goes its own way.
These two older puppet acts, which I created in 1970, still represent the essence of puppetry for me.
First, the puppet is made, usually sewn from old rags with eyes made of beads or buttons and hair made of fur or unraveled string.
In this creative process, the puppet's character and expression are born, and the movements it will later be able to make must also be constantly considered.
Movement and expression are paramount in puppetry;
it's always about visual language in motion, never about illustrating text or music!
The Zottekop (Zombolo) and the Dwarskop (Dwarf) each tell their own visual story and evoke all sorts of feelings and emotions in the theater audience through their idiosyncratic expressions and, above all, through their movement possibilities, which were specifically conceived and created for this kind of philosophical idea.
Like puppets, they hang by strings, and for the performer, it's always a small wonder how they can bring them to life on those strings.
Inanimate matter coming to life: that's the true magic of puppetry...
In these two acts, the interaction between human and puppet is also established when the performer's large hand appears on screen.
Finally, in the first act, a puppet without its strings becomes a pile of lifeless old rags, while in the second act, the puppet truly seems to take on a life of its own, free from its strings and free from its creator.
Life and death, the timeless and always inspiring theme in my Puppet Theatre Triangel.
I always played Zottekop and Dwarskop with heart and soul!!!
Henk Boerwinkel
Henk Boerwinkel was born in Alkmaar in 1937 and studied illustration and graphic design at the School of Arts and Crafts in Amsterdam.
At 18, he created his first puppets, inspired by various materials.
After experimenting with other movement techniques, he founded the Triangel Figure Theatre in 1963, where he has since incorporated all possible forms of puppetry, with the assistance of his wife, Ans.
At the end of 1971, they began working as professional puppeteers for adults from a stately farm theatre in Meppel. In 1973, they received the Drenthe Cultural Prize, after which the Triangel Figure Theatre became increasingly well-known.
For his puppetry, Henk Boerwinkel subsequently received the Wim Mellink Prize in 1986 and two German Cabaret Awards in 1991. Jim Henson's "World of Puppetry" about six world-famous puppeteers.
Henk and Ans performed for many years with great success at numerous international puppet and theatre festivals, with two unique performances at the Avignon Festival!
He performed in all the capitals and hundreds of other locations in Europe, as well as in parts of America, Russia, Israel, Japan, Australia, and New Zealand.
Over time, Henk Boerwinkel created three other shows, notably the large triptych mask play "The Son of Mother Earth," the solo figure play "Trees of Life," and the small peep show "Trio for Pierrot."
In mid-1991, Ans stopped assisting after 2,222 performances, and Henk decided to bring together his most beloved and very best songs in a timeless program under the collective title "Metamorphoses," now with Charlotte Puyk-Joolen as acting assistant.
Another series of preliminary international performances followed, until in 1996, after a total of 33 years, Henk decided to retire from touring with his Puppet Theatre Triangel, for which he was knighted in the Order of the Netherlands Lion!
After this, he performed his entire program monthly for another five years at the Magic Theater in Maastricht and created several new pieces, such as "The Mummy" and "The Alchemist."
In 2002, he retired from puppetry after a total of 2,800 performances.
He still lives in Meppel with Ans, creates exhibitions with his puppets, and currently works as a visual artist.
Debby leerde ik als collega kunstenaar al kennen tijdens mijn kunstacademie periode in Enschede. Dit dus na een 3-jarige verhouding met destijds met medestudent Bernadette Beunk in Enschede Ik woonde destijds samen met Bernadette Beunk in Enschede. Maar het raakte zeer plotseling uit toen er een zeer extreme ruzie ontstond tussen Bernadette en mijn vader in Leeuwarden. De verhouding tussen mij en Bernadette raakte door dit conflict uit. En nog geen week later verongelukte mijn vader met mijn moeder en mijn jongere broertje en zusje door een frontale botsing met een geel Mercedus-Benz busje dat "per ongeluk" aan de verkeerde kant van de weg reed. Achteraf dacht ik wel eens, wanneer die ruzie met Bernadette niet was geweest, was ik mijn moeder en jongere broertje Jeroen, niet kwijt geraakt. Maar zo gaat het soms in het leven. Ik had daar zelf natuurlijk niets over te bepalen en ik kwam toen dus te wonen in een van de allermooiste huizen van de stad Enschede met de naam "De Keverij" Ik kende dat huis al van eerder, omdat er ooit een poppenspeler had gewoond ( Godfried Beumers) voor wie samen met mijn medestudent (klasgenoot Richard Polle ) een bijzonder decor voor Godfriend Beumers had ontworpen in de Enschedese schouwburg Concordia, Maar goed, toen ik daar in de Keverij kwam te wonen, leerde ik Francis Veen kennen. En Francis had dus goede vrienden in Amsterdam en dat was dus met name Debby die ook uit Enschede kwam. Wanneer ik naar Amsterdam ging ben ik regelmatig in contact gekomen met Debby, maar ook met haar 2 overburen Moritz Ebinger en Regula Maria Muller, een koppel die dus ook beiden ook kunstenaars waren. Vanuit Enschede kreeg ik dus verschillende kunstenaars als vrienden door toedoen van mijn contact met Francis Veen. En natuurlijk ook door het kleine kamertje dat ik door toedoen van een klasgenoot van Bernadette Beunk, iedere maand voor ongeveer 10 gulden per maand heb kunnen huren. Dit was in het zogenaamde Wilhelmina Gasthuis ziekenhuis, een door kunstenaars destijds gekraakt ziekenhuis dat leeg was komen te staan. Beter bekend in die tijd als "HET WG" Ik heb destijds gebruik willen maken van dat kamertje en dat is dan ook de reden dat ik er na verloop van tijd een groot eigen atelier kon krijgen. En dat was een atelier waar ik zelfs in kon gaan wonen. Ik woonde toen dus in de zogenaamde " Vrouwenkliniek" de plaats waar vrouwen in eerdere tijden konden gaan bevallen. Mijn oma liet me toen zelfs nog weten dat dit het ziekenhuis was geweest, waar zij zelfs was bevallen van mijn eigen moeder. Een groot toeval dus dat zich regelmatig in de wereld afspeeld.
In ieder geval leerde ik daar in Amsterdam de vrienden van mijn Enschedese huisgenote Francis Veen kennen en dat waren Debby, Regula en Moritz.
I got to know Debby as a fellow artist during my art academy period in Enschede. This after a three-year relationship with fellow student Bernadette Beunk in Enschede. I lived with Bernadette Beunk in Enschede at the time. But it ended very suddenly when a very extreme argument arose between Bernadette and my father in Leeuwarden. The relationship between Bernadette and me ended because of this conflict. And less than a week later, my father died with my mother, younger brother, and sister in a head-on collision with a yellow Mercedes-Benz van that "accidentally" drove on the wrong side of the road. Afterwards, I sometimes thought that if that argument with Bernadette had not happened, I would not have lost my mother and younger brother, Jeroen. But that's how life goes sometimes. Of course, I had no say in the matter and so I came to live in one of the most beautiful houses in the city of Enschede, named "De Keverij". I knew that house from before, because a puppeteer (Godfried Beumers) had once lived there for whom, together with my fellow student (classmate Richard Polle), they had designed a special set for Godfriend Beumers in the Enschede theatre Concordia. Anyway, when I came to live there in the Keverij, I got to know Francis Veen. And Francis had good friends in Amsterdam, especially Debby, who also came from Enschede. Whenever I went to Amsterdam, I regularly came into contact with Debby, but also with her two neighbours Moritz Ebinger and Regula Maria Muller, a couple who were both artists themselves. So in Enschede I became friends with several artists through my contact with Francis Veen. And of course, also thanks to the small room I was able to rent every month for about 10 guilders, thanks to one of Bernadette Beunk's classmates. This was in the so-called Wilhelmina Gasthuis hospital, a hospital squatted by artists that had become vacant. Better known at the time as "HET WG" (The WG). I wanted to use that room at the time, and that's why I was eventually able to get a large studio of my own. And it was a studio I could even live in. So, I lived in the so-called "Women's Clinic," the place where women used to give birth. My grandmother even told me back then that this had been the hospital where she had even given birth to my own mother. A great coincidence, one that happens all the time.
In any case, it was there in Amsterdam that I met the friends of my Enschede housemate Francis Veen: Debby, Regula, and Moritz.
Debby Luiten
Geboren: 01-01-1962
Opleding Kunstacademie Gerrit Rietveld in Amsterdam 19-84-1962
Specialisatie: Munumentaal & Theatervormging,
Debby Luiten heeft veel gewerkt voor Richting: theater en dans produkties als ontwerpster voor kostuums en dekor. Daarnaast is ze ook werkzaam geweest bij flmpodukties als assistent-artdirector, assistent-kostuums en rekwisiteur.
Haar interessegebied is erg divers en loopt uiteen van autonome kunst, theatervormgeving, toegepaste kunt en uitvoer werkzaamheden voor derden. Momenteel is ze bezig met het ontwerpen en vervaardigen van "lederwaren".
"Hartvormen zijn voor mij vooral interessant omdat ze een sterk emothioneel en herkenbaar beeld zijn waarin ik mijn favoriete tekens, twee ovalen kan verwerken.
Het "waarom" spreekt voor zich
Debby Luiten
Bellamystraat 40hs
1053 BG Amsterdam
Telefoon:
020-4126330 / 06-13387872
tekenwerk: i
Inktvisachtige uit: 2001
HART 2 boterhamzakjes
semi transparant
licht-gaas!
muggen-gaas!
vlak wat aansluit
en de heetheid van de ander.
zocht zwarte tonen hand
Debby Luiten
Born: January 1, 1962
Educated at the Gerrit Rietveld Academy of Art in Amsterdam, January 19, 1984
Specialization: Monumental & Theater Design
Debby Luiten has worked extensively for subsidized theater and dance productions as a costume and set designer. She has also worked for film productions as an assistant art director, assistant costume designer, and props designer.
Her interests are very diverse and range from autonomous art, theater design, applied arts, and production work for third parties. She is currently designing and producing leather goods.
Heart shapes are particularly interesting to me because they are a strongly emotional and recognizable image in which I can incorporate my favorite symbols, two ovals.
The "why" speaks for itself.
Debby Luiten
Bellamystraat 40hs
1053 BG Amsterdam
Phone:
020-4126330 / 06-13387872
Artwork: i
Squid-like from: 2001
HEART 2 sandwich bags
semi-transparent
light-mesh!
mosquito-mesh!
surface that connects
and the other's heat.
searched for black tones hand
De bekende violist Nello had ik leren kennen omdat ik als kind al, heel veel van zigeunermuziek was gaan houden. Ik groeide in mijn jeugd op in een huis 2 grote langspeelplaten van de groep "TATA MIRANDO" Het waren lp's die ik zogezegd plat gedraaid had. Ik vond hun muziek geweldig en daarom besloot ik om in Nederaldn op zoek te gaan naar dit bijzondere zigeunerorkest. Ik kreeg toen vanuit Amsterdam dus contact en werd welkom geheten om eens een paar foto's van het zigeunerorkest te gaan maken. Dit werd een zeer bijzondere ontmoeting voor mij en ik maakte een paar prachtige kunstwerken van de zigeunergroep Tata Mirando. Ik heb een van de kunstwerken zelfs nog met Nello kunnen ruilen voor zijn schilderij "EEN GROOT KLOPPEND HART" en daar ben ik nog steeds heel erg blij mee.
I got to know the famous violinist Nello because as a child I had already fallen in love with gypsy music. In my youth I grew up in a house with 2 large LPs of the group "TATA MIRANDO". They were LPs that I had played to death, so to speak. I loved their music and that is why I decided to look for this special gypsy orchestra in the Netherlands. So I got in touch from Amsterdam and was welcomed to take some pictures of the gypsy orchestra. This was a very special meeting for me and I made some beautiful works of art of the gypsy group Tata Mirando. I was even able to exchange one of the works of art with Nello for his painting "A BIG BEATING HEART" and I am still very happy about that.
Nello Mirando
Nello Mirando,
geboren 1956 te Arnhem
Ik ben op 3-jarige leeftijd begonnen met vioolspelen. Ik kreeg les van mijn vader, Tata Mirando. Op 6-jarige leeftijd ging ik naar het muziek Lycem in Arnhem waar ik lessen volgde van de heer Elzinga. Op 12-jarige leeftijd kreeg ik priveles van de vader van Emmy Verhey. In deze tijd speelde ik al regelmatig mee in het Zigeunerorkest van Tata Mirando, dat toen nog bestaond uit mijn grootvader en al zijn zonen, mijn vader en ooms.
Ik heb 3 jaar Concrvatorium gedaan in Den Haag en op 16-jarige leeftijd werd ik Primas, eerste violist van het orkest. In dit orkest, wat nu onder leiding staat van mijn vader, ben ik nog steeds de eerste violist. Nu geef ik weer les aan mijn neefje zodat het orkest altijd binnen de familie blijft voortbestaan.
In 1989 kreeg ik de gouden viool uitgereikt voor de beste violist van Europa op het gebied van traditionele zigeunermuziek. Tevens ben ik de eerste Zigeunerprimas die in het Concertgebouw heeft gespeeld. Ook gaf ik les in de Zgeunermuziek aan Pinchas Zukkerman
Verder geef ik veel priveles aan violisten en aan meerdere studenten orkesten in Nederland, waarbij ik ook de partijen van de andere instrumenten die in binnen de Zigeunermuziek gebruikelijk zijn bijbreng. Alle lessen gebeuren puur op het gehoor, omdat hjet bij Zigeunermuziek heel belangrijk is om te impoviseren en niet van blad te spelen.
De vimbalist van ons orkest, Radu Vincu, is van Roemeense afkomst. Hij heeft slagwerk gestudeerd op het conservatorium. Later is hij naar Roemenie gegaan waar hij bij zijn familie cimbaal is gaan studeren. Op dit instrument is hij doorgegaan en na een paar andere orkesten te hebben gespeeld is hij nu al zeventie jaar lid van ons orkest. Hij geeft regelmatig in binnen -en buitenland masterclasses.
Hij wordt beschouwdals en van de meest begaafde cimbalisten in Europa.
Met schilderen ben ik veel later begonnen en dat deed ik in de periodes en eigenlijk alleen maar een beetje voor mezelf.
Een paar jaar geleden kwam Armando een keer bij me langs en die vond dat ik er echt mee door moest gaan. Hij nam me mee naar Hoopman en kocht daar alles voor mij wat ik nodig had. Het heeft toen een paar jaar geduurd voordat ik weer begon, omdat ik het alleen maar kan als ik echt voel dat ik wil schilderen. Nu ben ik sinds een paar maanden weer begonnen.
Voor mij is schilderen net als vioolspelen. Ik doe het puur op gevoel. Ik een autodidact. Ik associeerhet met mijn muziek en met mijn volk. Mijn schilderijen brengen allemaal een verhaal met zch mee.
Nello Mirando
Nello Mirando,
born 1956 in Arnhem
I started playing the violin at the age of three. I was taught by my father, Tata Mirando.
At six, I went to the Music Lycem in Arnhem, where I took lessons from Mr. Elzinga.
At twelve, I received private lessons from Emmy Verhey's father. During this time, I regularly played in the Tata Mirando Gypsy Orchestra, which at the time consisted of my grandfather and all his sons, my father, and uncles.
I attended the Conservatory in The Hague for three years, and at sixteen, I became Primas, first violinist of the orchestra. In this orchestra, now led by my father,
I am still the first violinist.
I now teach my nephew again so that the orchestra will always remain in the family.
In 1989, I was awarded the Golden Violin for the best violinist in Europe in the field of traditional Gypsy music.
I was also the first Gypsy Primas to play at the Concertgebouw.
​​I also taught Gypsy music to Pinchas Zukkerman.
Furthermore, I give many private lessons to violinists and several student orchestras in the Netherlands, where I also teach the parts for other instruments commonly used in Gypsy music.
All lessons are done purely by ear, because improvisation, not sight-reading, is crucial in Gypsy music.
Our orchestra's cymbalist, Radu Vincu, is of Romanian descent. He studied percussion at the conservatory.
Later, he went to Romania where he began studying cymbal with his family. He continued on this instrument, and after playing with a few other orchestras, he has now been a member of our orchestra for seventeen years.
He regularly gives masterclasses at home and abroad.
He is considered one of the most gifted cymbalists in Europe.
I started painting much later, and I did it in periods, and actually only a little for myself.
A few years ago, Armando came to visit me, and he thought I should really continue.
He took me to Hoopman and bought everything I needed there. It took a few years before I started again, because I can only paint when I truly feel that I want to.
I've been back for a few months now.
For me, painting is like playing the violin.
I do it purely by feeling. I'm self-taught.
I associate it with my music and with my people.
My paintings all tell a story.
EEN GROOT KLOPPEND HART
Ergens in de jaren 90 kreeg ik het idee om contact te zoeken met het zigeunerorkest van Tata Mirando. Het kwam doordat de muzike die zij maakten mij zeer sterk aansprak en ik bood aan om foto's van hen te gaan maken. Ik voor het eerst persoonlijk gesprek met een prachtig live-concert in de schouwburg van Venlo. Ik werd erg vriendelijk begroet door de verschillende orkestleden en sprak over hu leven en muziek en of ze bijvoorbeeld nog in woonwagens woonden. Dit bleek slechts bij een enkeling nog het geval te zijn. Na afloop van dit concert werd mij nog een concert aangekondigd, waar ik bij mocht zijn om foto's te maken.
Dit was bij de Roi in Amsterdam, een Benefitconcert in verband met de dodenherdenking.
Ook hier ben ik toen naar toe gegaan en fotografeerde ze en sprak met ze. Nello is iemand met veel uitspraken en wijsheden.
Zoals: "niet goed, geld weg"
Toen ik Nello vertelde dat ik schilderde vertelde hij me dat hij ook schilderde en uitsluitend harten.
Ik nam het voor leuke kennis aan.
Jaren later in het jaar 2003 opper ik het idee om een hartenporjct te beginnen en kom ik toevalligerwijs via een collega van de drukkerij waar ik werk, een collega van de drukkerij waar ik werk een oud medewerksten van het blad "Via Via achter het inmiddles kwijtgeraakte adres van Nello.
Een bevriende ex-collega is namelijk zijn vrouw Hannah. Ik brl xr op en vraag Nello of hij schilderijen van harten heeft en of hij met mij mee wil doen. Ik werd uitgenodigd om een keer te komen kijken en ik heb met een warm gevoel in mijn hart geluisterd naar zijn verhaal.
Het zigeunerorkest kan gezien worden als een groot kloppend hart. Echt overal kwam het woord hart in voor. Zigeunermuziek is bij uitstek muziek die rechtstreeks uit je hart moet komen.
Niet te moeilijk doen, gewoon doen omdat je vindt dat je het moet doen, er een drawing van binnen naar buiten is, die je soms een scheppend vermogen kan geven. Hetgeen wat mij spreekt in Nello is het feit dat hij een op en top gevoelsmens is en hiermee tot grote ontroering in staat is. Hij vertelde me over een vriend, die een ernstig autoongeluk had gehad en van hem een hartschilderij had gekregen.
Deze man was geraakt door dit schilderij en brandde er zelfs kaarsjes voor, als symboliseerde het een beeld waar hij daadwerkelijk kracht uit kon halen.
Hans de Groot
A BIG BEATING HEART
Somewhere in the 1990s, I got the idea to contact the Tata Mirando gypsy orchestra. It was because their music resonated with me, and I offered to take photos of them.
My first personal encounter occurred at a wonderful live concert at the Venlo theater. I was greeted very warmly by various members of the orchestra and talked about their lives and music, and whether, for example, they still lived in caravans.
It turned out that only a few still did. After this concert,
I was announced another concert that I was invited to attend and take photos.
This was at the Roi in Amsterdam, a Benefit concert in connection with Remembrance Day.
I went there too, photographed them, and spoke with them. Nello is a man of many sayings and wisdom.
Like: "No good, money gone."
When I told Nello I painted, he told me he also painted, and exclusively hearts.
I took him for a pleasant acquaintance.
Years later, in 2003, I came up with the idea of ​​starting a heart project and by chance, through a colleague from the printing company where I work, a colleague from the printing company where I work, a former employee of the magazine "Via Via," I found out Nello's address, which I have since lost.
A friend and ex-colleague is his wife Hannah.
I called up and asked Nello if he had any paintings of hearts and if he would like to join me.
I was invited to come and have a look and I listened to his story with a warm feeling in my heart.
The gypsy orchestra can be seen as a big beating heart. The word heart really appeared everywhere.
Gypsy music is music par excellence that should come straight from your heart.
Don't make it too difficult, just do it because you feel you have to, there is a drawing from the inside out, which can sometimes give you a creative ability. What appeals to me about Nello is the fact that he is a thoroughly emotional person and This can be deeply moving.
He told me about a friend who had been in a serious car accident and had received a heart painting from him.
This man was touched by this painting and even lit candles in front of it, as if it symbolized an image he could truly draw strength from.
Hans de Groot
Regula Maria Muller
Tanka - gedicht
tanka - ofwel kort lied ... waarin een diep gevoel direct door een verwant natuurbeeld wordt uitgedrukt
met elke naaldsteek
in het kleed dat mijn liefste zal dragen, is ook heimelijk mijn eigen hart mee naar binnen geslopen
Vrouwe Abe, ca 75 Chr
In de wereld
kan maar een ding ongezien
geheel verbleken;
't is de bloem die heimelijk bloeit
in het hart van de mensen
Ono no Komachi
Regula Maria Muller
Zuiddijk 209
1501 CJ Zaandam
tel/fax: 075-6310169
Tanka - poem
tanka - or short song ... in which a deep feeling is directly expressed through a related image of nature
with every needle stitch
into the dress my beloved will wear, my own heart has also secretly crept in
Lady Abe, ca. 75 AD
In the world
only one thing can fade away unseen
completely;
it is the flower that secretly blooms
in the hearts of men
Ono no Komachi
Regula Maria Muller
Zuiddijk 209
1501 CJ Zaandam
tel/fax: 075-6310169
Moritz Ebinger
Beste vrienden, beste collega's beste zakenrelaties. De Mariakapel is weliswaar niet een grote zeventiende eeuse kerkruimte, maar wel een stevige religieuze ruimte met zer grote en hoge ramen, joervoor heb ik speciaal religieuze Maria getinte werken gemaakt, getekende Maria's en zich spiegelende Maria's en dat alles in een grote installatie geintegreerd. Ook over sterren en sterrenkijken gaat het werk daar in Hoorn.
Ik heb de kunstenaar Theo Veldema uitgenodigd die mij hielp met bedenken en uitvoeren en tevns eigen werk toont dat ook special voor deze expo is ontstaan.
Twee kunstenaressen van het Engelse Eiland Nathaie de Breiy en Emily Bates werden aan ons gekoppeld.
Door dit vrouwelijk gezelschap werd het intens, dag en nacht hebben we daar met zijn alles gezwoegd en gediccurrerd en gefilosofeert en keer op keer weer werd alles gesproken en gewikt en gewogen. '
Met het resultaat dat we lopend op ons tandvlees toch nog een mooie tentoonstelling in elkaar flansten.
Ik heb tijdens het tekenen in de Mariakapel werkelijk een heel goed kunstwerk geschapen waarin zich de toeschouwer, de voor ons altijd tranende Dolores, de kerkruimte, de zon en "de Maria" spiegelt.
Zoals de meeste kunstenaars, werk ik ook min of meer altijd.
Maar daarin onstaan dus af en toe werken die net even sprankelender, intenser, leuker, mooier, eleganter, beter, zijn.
Dit is er zo een.
Misschien wel het werk van het jaar.
Moritz Ebinger
Zuiddijk 209
1501 CJ Zaandam
tel/fax: 075 - 6310169
Dear friends, dear colleagues, and dear business associates. While the Mariakapel (Marian Chapel) isn't a large seventeenth-century church, it is a substantial religious space with very large and tall windows. For this, I created works specifically for the Virgin Mary, drawn Marys, and Marys reflecting on themselves, all integrated into a large installation.
The work there in Hoorn also explores stars and stargazing.
I invited the artist Theo Veldema, who helped me with the conception and execution and is also exhibiting his own work, created specifically for this exhibition.
Two artists from the English island, Nathaie de Breiy and Emily Bates, were paired with us.
This female company made it intense; day and night, we toiled, debated, and philosophized together, discussing, weighing, and weighing everything again and again.
The result is that, despite our limited resources, we still managed to cobble together a beautiful exhibition.
While drawing in the Mariakapel,
I truly created a beautiful work of art in which the viewer, Dolores, who is always teary before us, the church space, the sun, and "the Virgin Mary" are reflected.
Like most artists, I'm also working more or less constantly.
But every now and then, works emerge that are just a little more vibrant, intense, fun, beautiful, elegant, and even better.
This is one of them.
Perhaps the work of the year.
Moritz Ebinger
Zuiddijk 209
1501 CJ Zaandam
Tel/fax: 075 - 6310169
Welkom bij het zigeunerorkest Servus voor prachitge zigeunermuziek.
Servus is een in 1987 opgericht orkest dat zigeunermuziek speelt uit Hongarije en Roemenie, aangevuld met eigen composities en enkele Russische, Jiddische en Joegoslavische nummers.
De muziek wordt in de landen van herkomst al eeuwen gespeeld in restaurants en bij feesten en partijen. De muziek die Servus speelt is dus bij uitstek geschikt ter opluistering van een diner of recptie. Het ororkest is ontstaan uit leden van de Wageningse, Utrechtse en Delftse studenten zigeunerorkesten die na hun afstuderen de zigeunermuziek niet wilden opgeven. Het mengen van deze drie culturen bleek zeer succesvol. In de loop der jaren is Servus gaan samenspelen met onder andere de Roemeense zangeres Elena Zamfira en de violist Nello Mirando. Nella Mirando is inmiddels de muzikale coach van het orkest en speelt regelmatig mee met optredens van het orkest. Ook speelt het orkest een groeiend aantal, door Nello gecomponeerde, liedjes. Met Romeense zangeres Elena Zamfira maakte Servus in 1997 haar eerste CD. In 2002 os de tweede CD uitgekomen, nu met Nello Mirando. Servus is ook te vinden op http://servus.xs4all.nl
Welcome to the Gypsy Orchestra Servus for beautiful Gypsy music.
Servus was founded in 1987 and plays Gypsy music from Hungary and Romania, supplemented with original compositions and some Russian, Yiddish, and Yugoslavian songs.
The music has been played in its countries of origin for centuries in restaurants and at parties and celebrations. The music Servus plays is therefore ideally suited to enhance a dinner or reception. The orchestra was formed by members of the student Gypsy orchestras of Wageningen, Utrecht, and Delft who refused to give up Gypsy music after graduating. The blending of these three cultures proved very successful. Over the years, Servus has collaborated with, among others, the Romanian singer Elena Zamfira and the violinist Nello Mirando. Nello Mirando is now the orchestra's musical coach and regularly performs with the orchestra. The orchestra also plays a growing number of songs composed by Nello. Servus recorded its first CD with Romanian singer Elena Zamfira in 1997. A second CD, this time with Nello Mirando, was released in 2002. Servus can also be found at http://servus.xs4all.nl
Toen ik in 2003 mijn huis in Zoetermeer kon worden uitgezet (vlgs een advocaat: op drang van de politie) moest ik een woning zien te vinden. Via een Amsterdamse collega vriendin Agnes Bompy, kreeg ik de mogelijkheid om op het oude adres van haar vriend in Amsterdam te komen wonen op een kamer in Amsterdam noord, de plaats waar ook hun Poolse vriend Mariusz was komen wonen. Ik maakte dankbaar gebruik van dit aanbod en zo leerde ik mijn eveneens collega Mariusz C. Kozak kennen met wie ik dus samen heb gewoond in Amsterdam-Noord.
When I was about to be evicted from my house in Zoetermeer in 2003 (according to a lawyer: at the insistence of the police), I had to find a place to live. Through an Amsterdam colleague/friend Agnes Bompy, I was given the opportunity to come and live at her boyfriend's old address in Amsterdam, in a room in Amsterdam Noord, the place where their Polish friend Mariusz had also come to live. I gratefully accepted this offer, and that's how I met my colleague Mariusz C. Kozak, with whom I lived in Amsterdam-Noord.
Mariusz C. Kozk
Fluitschipstraat 31
1034 JH Amsterdam
+31 654 744 906
GEBOREN 09-01-1969
Częstochowa, Polen
Software:
- Grafisch: Adobe Photoshop, Adobe Illustrator
- Video: Adobe Premiere, Adobe After Effects, QuickTime Pro,
- Audio: Macromedia SoundEdit, Digidesign ProTools,
- Web: Barebones BBEdit, Macromedia Dreamweaver,
- Multimedia: Macromedia Director, Macromedia Flash,
- 3D: Maxon Cinema 4D XL
- Platform: Macintosh
Cursus:
- Montage
- Videobewerking
- Software: Adobe Premiere
- Platform: Windows
Mariusz C. Kozk
Fluitschipstraat 31
1034 JH Amsterdam
+31 654 744 906
BORN 09-01-1969
Czestochowa Poland
softwear:
-graphic: adobe photoshop, adobe illustrator
- Vodeo: adobe premiere, adobe after effects, quik time pro,
- audio: macromedia sound edit, digidesign protools,
-web: barebones bbedit, macromedia dreamweaver,
-multimedia: macromedia director, macromedia flash,
- 3d: maxon cinema 4d xl.
- platform: macintosh
Course:
-montage
-video editing
-software: adobe premiere
-platform: windows
Mariusz C. Kozak
-architectuurontwerp
-interieurontwerp
-lichtontwerp
-grafisch ontwerp en bewerking
-fotografie
-beeldhouwkunst
-sieradenproductie
-maquettes
PERSOONLIJK:
Talen: Pools (moedertaal), Russisch (bijna vergeten), Duits (vergeten), Engels, Nederlands;
Hobby's: boeken (5000-7000 keer gelezen), muziek (klassiek, rock, wereldmuziek), fotografie (25 jaar ervaring), wereldcinema, design, kunst, verzamelen, computeren, huisverbetering; Sporten: schaken, boogschieten, fietsen, zeilen, wielrennen, tai chi, wandelen, paragliden; Verslavingen: nicotine (periodiek);
Haat: - hebzucht en geweld
Liefde: - mooie vrouwen, lekker eten en gezelligheid;
Ik werk graag en doe het graag goed (neiging tot perfectionisme);
Altijd op zoek naar kennis en nieuwe ervaringen. Ik ben volhardend en toegewijd en geef altijd het beste van mezelf, wanneer dat gewaardeerd wordt.
Eerlijk en vriendelijk tegen anderen, en verwacht dat ook terug.
(Fotografie: Ernest Korsak)
Mariusz C. Kozak
-architectural design
-interior design
-light design
-graphic design & editing
-photodraphy
-sculpture
-jeweliery manufacture
-maquettes
PERSONAL:
Languages: Polish (native), Russian (almost forgotten), German (forgotten), English, Dutch;
Hobby's: books 5000-7000 readings) , music (classic, rock, world). photodraphy ( 25 years of experience), world cinema, design, art, collecting items, computering, home impovements; sports: chess, arching, pedalling, sailing, biking, tai chi, tracking, paragliding, Addictons: nicotine (periodically);
Hate: -greed and violence
Love: -beautiful woman, good food and good times;
I like to work and to do it good (inclination of perfectionism)
Always in quest for knowledge and new experiences. I am persistent and devoted, always giving my best, when appriciated.
Honest and friendly to others, expeting this same in return.
(Photography: Ernest Korsak)
Agnes Bompy & Martha Fyrigos
De uit Frankrijk afkomstige Agnes Bompy leerde ik in Amsterdam kennen via de Nederlandse Kunstenbond waar wij beiden in deelnamen. We hebben onze vriendschap hiermee behouden en zochten elkaar regelmatig op. Via haar leerde ik ook de Griekse kunstenares Martah Fyrigos kennen die bij haar in de buurt woonde en die uit Griekenland afkomstig was. Met zijn drieen hebben we nog eens een educatieproject in Delft gedaan. Op de voor- en achterpagina van deze krant, met als thema het hart, zie je Delftse kinderen die aan dit educatieve project hebben meegedaan. Ze schilderden vaak instinctief harten op de muren van hun vaak sombere en kale kelders.
I met Agnes Bompy, originally from France, in Amsterdam through the Dutch Arts Union, which we both attended. We maintained our friendship through this organization and visited each other regularly. Through her, I also met the Greek artist Martah Fyrigos, who lived near her and was originally from Greece. The three of us once collaborated on an educational project in Delft. On the front and back covers of this newspaper, which features the heart theme, you see Delft children who participated in this educational project. They often instinctively painted hearts on the walls of their often bleak and bare basements.
Agnes Bompy
Naam: Bompy
Voornaam: Agnes
Geboorteland: Frankrijk
Geboorteplaats: Bordeaux
Een fascinatie of passie uit mijn jeugd:
- het landen van Appolo op de maan heeft mij in 1969 helemaal onder de indruk gebracht.
- zingen
- dansen
- bewegen
- spelen (alleen of met mijn broer, mijn zus of mijn vrienden zijn.)
- schrijven, lezen en leren.
- scenario's bedenken, acteren, lachen, de "clown" spelen.
- dieren
- Uiteindelijk was ik (in het kort) een heel gewoon kind dat liefde voor het leven en voor de wereld had.
Adres atelier: Kraijenhoffstraat 34 Amsterdam
telefoon atelier: 020-6376163/
06 - 2465346
Agnes Bompy
Name: Bompy
First name: Agnes
Country of birth: France
Place of birth: Bordeaux
A childhood fascination or passion:
- I was completely blown away by Apollo's moon landing in 1969.
- Singing
- Dancing
- Moving
- Playing (alone or with my brother, sister, or friends).
- Writing, reading, and learning.
- Creating scenarios, acting, laughing, playing the "clown."
- Animals
- Ultimately, I was (in short) a very normal child who loved life and the world.
Studio address: Kraijenhoffstraat 34, Amsterdam
Studio phone: 020-6376163/
06 - 2465346
Martha Fyrigos
Grafisch ontwerper en Beeldend Kunstenaar
Mijn werk is geinspireerd door het , in Griekse licht badende, landschap van mijn jeugd.
Kleur is zeer belangrijk: ik pas ze of contrastrijk of harmonieus toe.
Grote organische volumes in lege ruimtes vormen een poetisch geheel.
websites:
Adres atelier:
Kraijenhoffstraat 34
Amsterdam
telefoon atelier: 06 -13531687
Martha Fyrigos
Graphic Designer and Visual Artist
My work is inspired by the landscape of my youth, bathed in Greek light.
Color is very important: I use it either richly in contrast or harmoniously.
Large organic volumes in empty spaces form a poetic whole.
Websites:
Studio address:
Kraijenhoffstraat 34
Amsterdam
Studio phone: +31 6 13531687
Hans de Groot
Over wat ik met koeien heb
Ik groeide op in Friesland waar veel koeien wonen.
Ze kunnen je heel trouw en lief aankijken
en roepen af en toe zo maar opeens spontaan: Boe!
Als klein jongetje sp
eelde ik graag gitaar voor ze
en zong er dan soms ook nog een onbestendige tekst bij
Het deed me dan erg goed en dan af en toe de reactie van Boe!
Iets dat ik dan niet opvatte over wat vele mensen daar vaak onder verstaan.
Ik houd nog steeds van dat weiland met de koeien
en misschien keer ik er ooit wel weer eens naar terug en dan ga ik weer voor ze spelen.
Hans de Groot
About my connection to cows
I grew up in Friesland, where many cows live.
They can look at you very faithfully and sweetly
and occasionally spontaneously call out: "Boo!"
As a little boy, I loved playing guitar for them
and sometimes even sang a rather unsettling lyric.
It made me very happy, and then occasionally the reaction of "Boo!"
Something I didn't quite grasp, considering what many people often mean by that.
I still love that meadow with the cows
and maybe someday I'll return there and play for them again.
"Gaan in de beweging van je hart"
Een paar voorbeelden
Je hebt geen theater meer nodig zeggen Joop en Jessica, maar communicatie via taal blijft altijd van groot belang.
Over kanker
Het is altijd een leuk werk om de dictators om het leven te brengen.
Ter verantwoording:
Nadat in Europa de filosoof Albert Camus kritische levensvragen lanceerde, heb ik mij langere tijd willen verdiepen over zijn persoon. Camus is een zeer geroemde filosoof die in mijn eigen geboortejaar 1957 de Nobelprijs voor Literatuur kreeg. Hij had beide wereldoorlogen in zijn leven van dichtbij meegemaakt. De 1e omdat zijn vader er in was verloren en de 2e omdat hij een belangrijk getuige kon zijn van wat zich toen daadwerkelijk had kunnen voltrekken. Camus werd door een vroeger docent van mij (professor J. Hoogeveen) aangeraden. Zij raadde mij destijds het boek “De mythe van Sisyphus” aan te schaffen
Deze professor was een groot voorbeeld voor mij. Haar titel als professor heeft ze nooit willen dragen, maar misschien wel door haar onverbloemde puurheid, openheid en schoonheid en haar voortdurende zoektocht naar meer betekenis van het simpele woordje "kunst", kon zij tot mijn voorbeeld worden.
Haar passie "door te willen geven" was haar op het lijf geschreven. Zij heeft mij doen laten kennismaken met verschillende mensen uit de communicatiewereld. Dit waren o.a. Leontien Ceulemans en Rick Zaal. Leontien maakte met ons een1e kunstkrant en hielp mee een link met het concervatorium te maken. Rick Zaal liet ons kijken naar zijn zo benoemde radio-kunst van het programma Borat en stimuleerde ons interviews af te nemen.
After the philosopher Albert Camus launched critical life questions in Europe, I wanted to study his person for a longer period of time. Camus is a highly acclaimed philosopher who was awarded the Nobel Prize in Literature in 1957 in my own year of birth. He had experienced both world wars up close in his life. The 1st because his father was lost in it and the 2nd because he could be an important witness of what could actually have happened then. Camus was recommended by a former teacher of mine (professor J. Hoogeveen). At the time she advised me to purchase the book “The Myth of Sisyphus”
This professor was a great example to me. She never wanted to bear her title as professor, but perhaps because of her unvarnished purity, openness and beauty and her continuous search for more meaning of the simple word "art", she could become my example.
Her passion "to pass on" was made for her. She introduced me to different people from the communication world. These were, among others, Leontien Ceulemans and Rick Zaal. Leontien made a 1st art newspaper with us and helped establish a link with the conservatory. Rick Zaal showed us his so-called radio art from the Borat program and encouraged us to conduct interviews.
Toen ik in 2003 met het idee kwam om een krant uit te gaan geven (de Hartenkrant), zocht ik opnieuw contact met docent uit Deventer Jacqueline Hoogeveen . Haar vader was haar ooit tot goed voorbeeld geweest door het doen van ziekenbezoeken via een zogeheten Hartenkapel in de buurt van Deventer. Toen ik haar vertelde van de hartenkrant die ik toen net had uitgegeven, was zij hier toevallig net mee begonnen. Jacqueline adviseerde mij destijds om Hans van Manen als mijn eindexamengecommiteerde te vragen. Hans van Manen was een bekend Nederlandse choreograaf, maar die zich ook veelvuldig bezig hield met de andere kunstwerelden. Ik had een afspraak met deze Hans gemaakt, maar uiteindelijk moest ik onze afspraak helaas door een verkeerde datum toch weer afzeggen. Hals over kop moest ik toen een ander vinden en medestudent Fred Kolman adviseerde me toen iemand waar ik zelf nog nooit van gehoord had, maar die volgens hem ook een grote veelzijdigheid zou hebben en dan bekend zou zijn bij de Nederlandse televisie. Dit was een zekere Klaas Rusticus en hij is het uiteindelijk geworden.
Nog even iets meer over Albert Camus
When I came up with the idea in 2003 to publish a newspaper (the Hartenkrant), I contacted the Deventer teacher Jacqueline Hoogeveen again. Her father had once served as a good example for her by making visits to the sick through a so-called Heart Chapel near Deventer. When I told her about the heart paper I had just published, she happened to have just started doing this. At the time, Jacqueline advised me to ask Hans van Manen as my final exam candidate. Hans van Manen was a well-known Dutch choreographer, but who was also frequently involved in other art worlds. I had made an appointment with this Hans, but in the end I had to cancel our appointment due to the wrong date. I had to find someone else in a hurry and fellow student Fred Kolman then advised me someone I had never heard of myself, but who according to him would also have great versatility and would then be known on Dutch television. This was a certain Klaas Rusticus and he eventually became.
Camus wordt over het algemeen gezien als de grondlegger van het absurdisme, een filosofie die gerelateerd is aan het existentialisme. Volgens het absurdisme zijn mensen fundamenteel irrationeel en is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om rede of betekenis in een redeloos en zwijgend universum te vinden. Camus beweerde dat de enige ware filosofische vraag die van zelfmoord was.
Het levenslicht als een mooie kleur te mogen en te kunnen aanschouwen is daarbij onontbeerlijk. Als sterfelijke wezens zullen we niet in staat kunnen zijn om alles met ons verstand te omvatten en kunnen we slechts kijken naar belangrijke voorbeelden die voor ons persoonlijk konden doen gelden.
Hans de Groot (Beeldend Kunstenaar)
Camus is generally seen as the founder of absurdism, a philosophy related to existentialism. According to absurdism, human beings are fundamentally irrational and human suffering is the result of futile attempts by individuals to find reason or meaning in an unreasonable and silent universe. Camus argued that the only true philosophical question was that of suicide.
To be able to and to see the light of life as a beautiful color is indispensable. As mortals, we will not be able to comprehend everything with our minds and can only look at important examples that could apply to us personally.
Hans de Groot (Visual Artist)
Maak jouw eigen website met JouwWeb